Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Για το πολυτεχνείο



ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ

...ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ






Δεν είναι εύκολο να προκαλείς την ιστορία ιδίως όταν όλοι σου μαθαίνουν πως οι ήρωες είναι απόμακρα όντα, διαφορετικά από τους κοινούς ανθρώπους. Ωστόσο εσύ καταλαβαίνεις ότι στους ώμους αυτών των ανθρώπων περπατά. Στους πόνους και τις προσδοκίες τους ανασταίνεται η πρώτη της νιότη. Τον Νοέμβρη του 73, ψήλωσε το μπόι ενός λαού,

OΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ, ΚΛΕΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων,

εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου.

Έτσι,

γεννήθηκαν οι σημαίες μας

Τ. Λειβαδίτης


ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι 14 Νοεμβρίου, όταν φοιτητές καταλαμβάνουν το πολυτεχνείο, με αίτημα την ελεύθερη παιδεία για όλους. Χωρίς να το καταλάβουν μέσα σε 2 μέρες το πολυτεχνείο έχει γεμίσει κόσμο, φοιτητές, εργάτες, πολίτες που έψαχναν το δίκιο τους. Το αίτημα; Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Το πολυτεχνείο μετατρέπεται σε ένα κέντρο αγώνα, όπου όλη η Αθήνα, όλη η Ελλάδα έχει συσπειρωθεί για να αντισταθεί και να παλέψει, ενάντια στη φασιστική Χούντα, ενάντια στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ενάντια στο καθεστώς που τους κατέστρεφε τη ζωή.

Μετα από 7 χρόνια φόβου και σιωπής, υπό τον ήχο των βασανιστηρίων σε όποιον αντιδρούσε και των πλοίων που έστελναν τους αντιφρονούντες στα ξερονήσια, αυτή ήταν η ευκαιρία του λαού να μιλήσει, να πει το μεγάλο του ΟΧΙ, στην καταπίεση και την ανελευθερία, στο καθεστώς φόβου και λογοκρισίας, στην εκμετάλλευση και στην απώλεια της αξιοπρέπειας. Το καθεστώς, δεν μπορούσε να σταματήσει αυτό το κύμα οργής και αντίστασης που είχε ξεχυθεί στους δρόμους της Αθήνας εκκινώντας από το Πολυτεχνείο, με τα συνηθισμένα μέσα. Ούτε το ξύλο, ούτε τα δακρυγόνα της αστυνομίας σταμάτησε το λαό που επιτέλους πάλευε για το δίκιο του. Επομένως, η στρατιωτική χούντα είχε να παίξει το τελευταίο της χαρτί, αυτό που ήξερε καλά, δηλαδή τον στρατό, δίνοντας εντολή τα ξημερώματα της 17 Νοεμβρίου να μπουν τα τανκς στο πολυτεχνείο και να διαλύσουν τη συγκέντρωση.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν λίγο ως πολύ γνωστά. Πυροβολισμοί, νεκροί, τραυματίες, συλλήψεις, καταδίωξη σε όλη την πόλη. Κι έτσι έμεινε στην ιστορία το πολυτεχνείο, ως η πιο ισχυρή αντίσταση στην δικτατορία που κατάφερε να ρίξει το καθεστώς του Παπαδόπουλου το οποίο όμως ακολούθησε το ακόμη πιο σκληρό, του Ιωαννίδη, καθώς ο στόχος της χούντας δεν είχε επιτευχθεί. Η δικτατορία έληξε οριστικά τον Ιούλιο του 74, με το τραγικό πραξικόπημα στην Κύπρο, το οποίο τόσον καιρό σχεδίαζε η Χούντα κατευθυνόμενη από τους Αμερικάνους και πλέον δεν είχε λόγο ύπαρξης. Όμως η πάλη του λαού είναι αυτή που έχει μείνει στην ιστορία και αυτή που κάποιοι θέλουν σήμερα να μας κλέψουν. Γιατί το πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή. Είναι επέτειος ιστορικής μνήμης για όλο το λαό, για όλους τους αγωνιστές, για όλους όσους ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο, που υπενθυμίζει ότι οι εξεγέρσεις γίνονται δεν είναι ουτοπία.



ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Νοέμβριος 2013

Η χώρα είναι και πάλι “ο ασθενής στο χειρουργικό κρεβάτι”. Προκειμένου να αποκατασταθεί η υγεία του είναι δεμένος. Και αυτή η αποκατάσταση της υγείας δεν είναι άλλη από την πολυαναμενόμενη ανάπτυξη, της ασθενούς οικονομίας της Ελλάδας. Με χειρούργο την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, που σαν σύγχρονη χούντα, έρχονται ως ρυθμιστές της κατάστασης να επιβάλλουν την εξουσία τους, εφαρμόζοντας όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, καταστρατηγώντας ακόμη και το αστικό κοινοβούλιο για τη λήψη αποφάσεων και καταστέλλοντας με τη βία όποια αντίθετη φωνή πάει να ακουστεί.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, η είσοδος των ΜΑΤ στην κατειλημμένη αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ, με πρόφαση τη νομιμότητα, η οποία λειτουργούσε από τους ίδιους τους εργαζόμενους που δεν μπήκαν με μίζα ή δεν έπαιρναν παχυλούς μισθούς, που το μόνο που έκαναν ήταν η δουλειά τους: συνέχιζαν να ενημερώνουν το λαό και όχι να μιλούν εκ μέρους μιας κυβέρνησης. Μιας ΕΡΤ η οποία είχε κλείσει σε μια νύχτα με πράξη νομοθετικού περιεχομένου ξεπερνώντας κάθε συνταγματικό πέπλο και αστική νομιμοποίηση. Η ΕΡΤ σαν σύγχρονο πολυτεχνείο έκλεισε ξανά με τον πιο βίαιο τρόπο, καταστέλλοντας την φωνή των εργαζομένων που πήγαινε κόντρα σε αυτή της χουντικής κυβέρνησης.

Μια χώρα που πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ότι είναι υπό καθεστώς ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισμού.

-Τα ΜΜΜ λειτούργησαν μετά από επιστράτευση των εργαζόμενων
-Οι Πανελλήνιες εξετάσεις δόθηκαν μετά από επιστράτευση των καθηγητών
-Ο υπουργός Υγείας επισκέπτεται τα νοσοκομεία με κουστωδία ΜΑΤ και αστυνομικών και απειλεί με απολύσεις.
-Το κλείσιμο της ΕΡΤ αποφασίστηκε πραξικοπηματικά και ανακοινώθηκε με χουντικό διάγγελμα από τον πλέον διαπλεκόμενο κυβερνητικό εκπρόσωπο Σίμο Κεδίκογλου
-Η ΕΡΤ εκκενώνεται με επέμβαση των ΜΑΤ και ρίψη δακρυγόνων
-Ο υπουργός Παιδείας δηλώνει πως θα επέμβει με εισαγγελέα για να ν ‘ανοίξουν τα πανεπιστήμια.


“ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΖΟΜΕΝ”


Αυτοί που ψηφίζοντας μνημόνια έχουν δημιουργήσει σκηνικό "πολέμου" στη χώρα, έχουν υφαρπάξει το 60% του εισοδήματος των ελληνικών οικογενειών, έχουν οδηγήσει στην ανεργία 1.500.000 ανθρώπους, στην εργασιακή δουλεία ,στις συμβάσεις μίας ημέρας, στον ξενιτεμό του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, περνώντας ρυθμίσεις και νομοσχέδια με ΠΡΑΞΕΙΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΧΩΡΙΣ τη νομιμοποίηση του ελληνικού λαού (καθώς στηρίζονται αποκλειστικά στο μπόνους των 50 εδρών πλέον) , παρουσιάζονται ως εγγυητές της ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. Μπορεί σήμερα να μην έχουμε μία χούντα συνταγματαρχών αλλά έχουμε μια χούντα που με το κοινοβουλευτικό προσωπείο των 300 καθορίζει την τύχη ενός ολόκληρου λαού.



ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973- ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2013

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ



ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε.-ΔΝΤ


40 χρόνια πέρασαν από τότε. Τότε που η νεολαία με το αίμα της έβαλε σε κίνηση τα γρανάζια της ιστορίας, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους της ξενόδουλης Χούντας και την αρχή μιας εποχής διάχυτου κοινωνικού ριζοσπαστισμού. Κι είναι η εξέγερση του Πολυτεχνείου διαχρονική για κάθε νεολαία που έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον κι επιμένει να απαιτεί να γράψει την ιστορία βάσει των αναγκών της, ως σαρξ εκ σαρκός του λαού. Φλόγα στην καρδιά κάθε λαού που έχει την περηφάνια να σηκώσει ψηλά το κεφάλι και να γράψει την ιστορία με τα ίδια του τα χέρια, με γράμματα αδέξια, χρυσά κι ειλικρινή. Οι άνθρωποι γεννιούνται για να κοιτούν ψηλά. Και το σύνθημά τους για ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ πιο επίκαιρο από ποτέ για την υπό τη δημοσιονομική κατοχή του Κεφαλαίου και το ζυγό ενός κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού χωρίς προηγούμενο Ελλάδα του 2013.

Και να γιατί είμαι το πνεύμα της ανταρσίας, 

γιατί στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται 

φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται. 

Είμαι κάθε φορά το μέλλον. 

Κ. Βάρναλης 



ΨΩΜΙ… γιατί είναι σήμερα που ένας ολόκληρος λαός καταδικάζεται σε μόνιμη εξαθλίωση με μισθούς, συντάξεις και συνθήκες δουλειάς που του στερούν την αξιοπρέπεια, αδυνατώντας να καλύψει στοιχειώδεις καθημερινές του ανάγκες. Μαζί με αυτά και το δικαίωμα στην ζωή, αφού από τους περισσότερους στερείται το δικαίωμα στην περίθαλψη και την ασφάλιση (25 ευρώ στα νοσοκομεία, κούρεμα στα ταμεία), την ίδια στιγμή που αποφασίζουν για ένα μέλλον υποταγής και φτώχειας για την δική μας γενιά με μισθούς πείνας, την ανεργία να πολλαπλασιάζεται καθημερινά και τη μετανάστευση να παρουσιάζεται σαν λύση φυγής από αυτήν την πραγματικότητα.



ΠΑΙΔΕΙΑ… Διάλυση κάθε ίχνους δημόσιας και δωρεάν παιδείας, κάθε ίχνους εργασιακής προοπτικής για τη νεολαία που το μόνο που βλέπει στο τούνελ είναι η μετανάστευση. Το Πανεπιστήμιο στο στόχαστρο. Ένα πανεπιστήμιο για λίγους, αφού λίγα είναι αυτά που ο πετσοκομμένος προϋπολογισμός του επιτρέπει να παρέχει στους φοιτητές. Για να σπουδάζουν αυτοί που δε διαγράφονται. Ένα νέο πανεπιστήμιο αυταρχικό εκπαιδευτήριο στις υπηρεσίες της αγοράς και των επιχειρήσεων. Με τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων σήμερα να είναι το πρώτο βήμα για αυτά που θα ακολουθήσουν... Και με ένα “Νέο Λύκειο” εξεταστικό κάτεργο που στέλνει τα παιδιά στην αμάθεια και την απλήρωτη εργασία απ' τα 16 τους χρόνια, μιας και δεν έχουν πλέον καθηγητές να τους κάνουν μάθημα.



ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ:Το αστικό σύστημα εξουσίας, κεφάλαιο και ευρωπαίοι εταίροι, δε χρειάζεται να κρυφτούν τάχα, πίσω από παρανοϊκούς συνταγματάρχες. Η ΕΕ είναι εδώ, να επιθεωρεί τη δολοφονία του λαού. Χρόνια αποκοίμιζαν για το τέλος της ιστορίας, αφού ο καπιταλισμός ήταν δήθεν αήττητος και αειθαλής και κυρίως δίκαιος και δυναμικός Με μια δημοκρατία στα μέτρα των αστών και του συστήματος τους

Το πέπλο της δημοκρατίας τους, θέλει να αποφασίζουν τα διευθυντήρια της ΕΕ και του ΔΝΤ για τις τύχες ολόκληρων λαών, ενώ ο λαός και η νεολαία που μάχονται έξω από τη βουλή αντιμετωπίζονται ως «εσωτερικός εχθρός» και "μειοψηφίες". Είναι σαφές ότι ο αυταρχισμός υποδηλώνει τον τρόμο των κυρίαρχων. Φοβούνται το ρεύμα ανυπακοής που υπάρχει στον ελληνικό λαό. Τρέμουν ότι η νέα γενιά δε θα γίνει πειραματόζωο στον κοινωνικό Καιάδα, αλλά δύναμη ανατροπής

Οι καιροί μας θα είναι ανατρεπτικοί. Έρχεται το Πολυτεχνείο να μας το θυμίσει. Δε θα γίνουμε η γενιά της φτώχειας και της ανεργίας! Δε θα δώσουμε ούτε ένα ευρώ για τις σπουδές μας! Να φοβούνται οι σύγχρονοι δυνάστες που φυλακίζουν ανάγκες και δικαιώματα. Γιατί καμία χούντα δεν είναι ανίκητη.

Γιατί τα υπόγεια ρεύματα κάποτε ξεσπούν.



Τότε μπορέσαμε. Δεν έχουμε δικαίωμα να μην μπορέσουμε τώρα…





...Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. 

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, 

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε, 

φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και αλφαβητάρι του παιδιού μας, 

φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχτούν τόσο αντρίκια. 

Φοβούνται τα λόγια που λέμε μεταξύ μας με φωνή χαμηλωμένη, 

φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί. 

Μας φοβούνται, αγάπη μου, κι όταν μας σκοτώνουν. Νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ 

Τ. Λειβαδίτης 



ας ξαναγράψουμε στους τοίχους μας μια λέξη μοναχά...







ΟΛΟΙ/ΕΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ σ. φ. ΠΤΔΕ

ΤΡΙΤΗ 12/11 στις 15:00 στο ΙΣΟΓΕΙΟ του ΠΥΡΓΟΥ







Α.Ρ.ΠΑ. Ε.Α.Α.Κ.




1 σχόλιο:

  1. μη γράφετε τόσα πολλά. όχι γιατί είναι ανάξια αναφοράς, αλλά γιατί μέχρι να τα διαβάσουμε τελείωσε η επανάσταση.
    μετά, να σας πω ότι πέρασα κι εγώ από τη φάση αυτός ο νόμος θα είναι ο τελευταίος τους, η 17η Νοέμβρη τώρα πιο επίκαιρη από ποτέ, θα τσακίσουμε τον τρόμο στο δρόμο, οι φασίστες μπήκαν στη Βουλή (τότε ήταν ο ΛΑ.Ο.Σ). Ξέρετε τι; Για μένα δεν ήταν φάση. Ήταν μέρος της ζωής μου και με χαλάει να βλέπω πως η ανάμνηση των δράσεών μας δεν υπάρχει και συνεχίζετε εσείς να ξεκινάτε από το μηδέν. Το κράτος κρατάει ημερολόγιο. Εμείς παίρνουμε πτυχίο και φεύγουμε. Πάρτε χαμπάρι ότι με τη στάση σας απλώς κάποια στιγμή με το καλό θα πάρετε πτυχίο (σας το εύχομαι) και θα χαθείτε.
    Φτιάξτε συνείδηση αγώνα. Φτιάξτε συνείδηση τάξης. Αν είστε κομμουνιστές, αν οραματίζεστε την αταξική κοινωνία, αν δεν είστε οπορτούνες και φασάκηδες μην κλείνεστε στα καλούπια που έφτιαξαν οι προηγούμενοι που δεν ήξεραν ή ήξεραν αλλά δε νοιάζονταν.
    Σας αγαπώ!
    Ένας φίλος σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή